Our self-esteem is very dependent on factors within our environment.   It is formed as a result of our years of experiences (especially the early ones).  It could be said that one’s eyes and ears record the messages they receive from others, especially those most important to them.  Because one’s unconscious accepts all words and emotions as facts no matter how legitimate or based in reality, one’s self-esteem is being continuously constructed and reconstructed by what is encountered in the mirror of others verbal and non-verbal messages.

CHARACTERISTICS OF LOW SELF-ESTEEM:

~ Demean his own talents
~ Feel that others don’t value him
~ Feel powerlessBe easily influenced by others
~ Express a narrow range of emotions
~ Avoid situations that provoke anxiety
~ Become defensive and easily frustrated
~ Blame others for their own weaknesses

I am a person usually appreciated, loved and noticed. I have learned to accept myself as I am and believed that I am a beautiful person in the eyes of God and that is the most important. These uplifting thoughts, most of the time, bring me up and increases my positive self-concept and self-esteem. However, in our day-to-day lives we will always encounter situations, comments and remarks that will bring us down. There are times that these will engulf our whole being to self-frustration and lack of confidence. And these remarks usually come from those important people we love.

I have been bugged by these thoughts for about two weeks now. Not only that, I am disturbed. No matter how hard I try to divert my attention to positive things about myself, I would always end up not contented. I would always feel that I am a person that is so much LESS than the others--most especially physically. I am not like the skinny women who can wear tight-fitting clothes, I cannot expose my legs and wear skirts all I want because I have big big leg muscles, I cannot wear sleeveless blouses, I cannot be just like them--the women that is according to the norms today.

O well, i know how to lift myself up. I also know what to think of. I know that I am a bautiful person inside. Yeah right. I also know that I do not need to compare myself to others beacuse each has her own uniqueness and beauty. I also know that God loves me for who I am. It's just that, I felt this way. This is not dysfuctional yet and I know that these feelings are normal. I just hope that other people will be sensitive enough to others' feelings. It is because, people may take 'negative remarks' as a joke and may not take it personally or against the person, but it has a great effect to one's self-esteem. And now is the time that I feel that way. A period of low self-esteem.

Nursing Diagnosis:
Low Self-Esteem and Negative Self Concept related to negative remarks of family and friends.

Namamanhid ang buong katawan ko…

Noong una, hindi ko ito namamalayan at iniinda ngunit ngayon, napagtanto ko na lamang na isang taon ko na palang nararanasan ito. Parang kailan lang, ang bilis pala talaga ng panahon.

Dati, alam kong mabuti ang aking pangangatawan. Walang sakit, walang kirot at walang umaagos na luha. Apat na buwan bago ko naranasan ang pamamanhid na ito, nakaramdam ako bigla ng hirap sa paghinga. Yung para bang kulang na kulang ang hangin na pumapasok sa aking baga. Nanginginig ang aking kalamnan habang hinahabol ang hangin sa kapaligiran. Bukod pa dito, nawalan din ako ng ganang kumain. Sapat na ang dalawang piraso ng pandesal sa maghapon. Kapag nakakakita ako ng pagkain, nasusuka ako. Hindi rin ako agad makatulog tapos sobrang aga ko pang nagigising. Ang bigat din sa pakiramdam, parang mayroon akong pasan-pasan sa balikat at pawang may batong nakadagan sa aking puso—pinipisil at iniipit. Kasabay nito, ang aking mga mata ay namula, at tila may mga luhang umaagos…agos nang agos…di ko ito napigilan.

Akala ko ay ikamamatay ko iyong karamdamang iyon. Ngunit hindi.      

Mayroon akong kakilalang tanging manggagamot na maaaring lumunas sa aking nararamdaman. Siya lamang ang mayroong panlunas na iyon. Ito ay hindi nabibili, ito ay binibigay niya lamang…at ito ay dapat sa akin. Buti na lang, may kaunti pang natirang panlunas sa kanya kaya naman binigyan niya ako. Nawala ang mga sintomas na naranasan ko dahil sa panlunas na iyon. Kahit na alam kong hindi naman nawala ang karamdaman ko, umasa akong hindi ako pababayaan ng manggagamot ko. Ngunit hindi ito nagtagal.

Matapos ang tatlong buwan, tumigil na siya sa pagbibigay ng panlunas. Hindi na daw niya kaya. Kailangan daw niya ang mga panlunas na iyon upang gamutin ang sarili niyang karamdaman. Hindi na daw ito sapat pa para sa aming dalawa. Wala akong nagawa. Nagpaalam siya sa akin at hindi ko na siya nakita mula noon.

At dahil sa nawalan na ako ng panlunas, bumalik ulit ang lahat ng sintomas na naranasan ko. Tiniis ko na lamang ito. Alam kong walang ibang makalulunas dito. Kinaya ko.

Naibsan ang iba kong nararamdaman dahil na rin sa tulong ng iba ko pang kaibigan. Pinagaan nila ang aking kalooban at pinawawala nila ang kirot na aking naramdaman. Ngunit marami pa ring pagkakataon na inaatake ako. At wala akong nagagawa kung ang hayaan na lamang. Magtiis, itulog at umasang bukas, mawawala din ang aking nararamdaman.

At ganun nga, di naglaon, nawala ang lahat ng sintomas na aking nararansan. Hindi dahil sa gumaling ako kundi dahil nasanay na ang katawan ko sa ganoong nararamdaman. Wala nang kirot, wala na ding umaagos na luha dahil sa sakit. Alam ko na hindi pa ako magaling pero masaya na din ako dahil namanhid na ang katawan ko sa mga iyon. Komplikasyon man ito ng aking sakit, ok lang din sa akin. Hindi ko na inaasahang gagaling pa ako.

Mayroong manggagamot na may dalang panlunas sa aking karamdaman. Ngunit kapag nagpagamot ako sa kanya, alam kong baka mahawa siya. Baka maranasan din niya ang kirot dahil sa akin. Ayoko na muna. Hindi pa ako handa. Ayoko muna magpagamot. Hindi dahil sa takot ako at hindi din dahil umaasa pa ako sa una kong manggagamot. Kailangan ko munang magpahinga. Para maka-ipon muli ng lakas. Para matuto ulit lumaban.

Alam kong dahil sa makabagong agham ngayon, talagang mayroon nang ibang pwedeng magbigay lunas sa aking karamdaman. At kahit na namamanhid pa din ang katawan ko ngayon, alam ko na darating ang panahon na magiging handa na muli akong magpagamot. Ayokong pilitin ang sarili ko ngayon at walang ibang taong pwedeng magdikta sa akin dahil ako ang nakakaramdam nito. Madali lang siguro ang solusyon para sa iba ngunit hindi nila pwedeng husgahan ang desisyon ko. Ito ako. Namanhid ng karanasan, namanhid ng panahon. Ako ito. At ito din ang alam kong tamang gawin sa ngayon dahil may iba pang mas mahalagang bagay na dapat pagtuonan ng pansin kaysa sa karamdamang ito. Mabuti nang wala akong nararamdaman. Hindi man ako naiintindihan ng marami sa ginawa ko, ito ay dahil hindi pa nila nararanasang maging manhid tulad ko.